Kubki i koszulki z napisem „Zawsze kurwa coś”

Tydzień później Tomasz zapomniał już o incydencie z białą koszulą. Nowy wtorek, nowa czysta koszula, nowa nadzieja. Kiedy wszedł do biura dokładnie o 8:59, niosąc pod pachą laptopa z prezentacją życia, na którą poświęcił ostatnie trzy weekendy, poczuł dumę. Zarząd czekał w sali konferencyjnej. Tomasz usiadł, otworzył klapę komputera, nacisnął przycisk zasilania i... zamiast pulpitu powitał go radosny, jasnoniebieski ekran śmierci z migającym paskiem postępu: „Trwa instalowanie krytycznych aktualizacji systemu: 1%. Nie wyłączaj komputera. Może to potrwać kilka godzin”.

Tomasz poczuł, jak w jego skroni zaczyna pulsować gruba, niebezpiecznie nabrzmiała żyła. Prezentacja miała zacząć się za minutę. Kiedy po pół godzinie nerwowego tupania i tłumaczenia się prezesowi system wreszcie ruszył, okazało się, że w całym pionie budynku padła klimatyzacja. Powietrze stało się gęste i gorące niczym w amazońskiej dżungli. Tomasz, pragnąc ugasić pragnienie i ostudzić emocje, podszedł do dystrybutora z wodą. Oczywiście – plastikowy baniak wydał tylko głośne, ironiczne „bul, bul” i na dnie pozostała pustka, a jedyny kubek leżący obok był pognieciony i brudny.

Zdesperowany, postanowił chociaż wydrukować plan awaryjny dla zarządu – oczywiście w skali szarości, czysto informacyjnie. Podszedł do jedynej sprawnej drukarki w korytarzu. Urządzenie wydało z siebie dźwięk przypominający umierającego transformersa, zakrztusiło się, po czym na małym, ciekłokrystalicznym ekraniku wyświetliło suchy, bezczelny komunikat: „Błąd krytyczny: Brak tonera MAGENTA. Druk niemożliwy”.

Tomasz zamarł.

Przecież ja drukuję czarno-białą tabelę, ty bezduszna, plastikowa wywłoko! – zawył w duchu, a w jego głowie ruszyła lawina soczystej, staropolskiej, słowiańskiej wiązanki.

Na cholerę ci karminowy róż do czarnych liter, ty parszywa, krzemowa mendo?! Drukuję tabelę, nie zaproszenia na jebany bal w operze! Po co ci magenta, ty jebany pomiocie biurowego piekła?! Oby ci się bęben zlasował, rolki spleśniały, a toner wybuchł prosto w bebechy, ty rozklekotana kupo jebanego plastiku z ambicjami!

Człowiek chce wydrukować trochę czarnych wierszy, a ty, kurwa, robisz dramat, bo brakuje różowego?!

Tomasz wpatrywał się w komunikat na ekranie z taką nienawiścią, z jaką patrzy się na paragon po tankowaniu. Drukarka milczała. Bezczelnie. Triumfalnie. Jakby naprawdę wierzyła, że wygrała.

Na zewnątrz Tomasz starał się jednak utrzymać absolutnie kamienną, profesjonalną maskę – nienaganny, chłodny spokój godny managera roku. Jednak biologia i fizyka były bezlitosne. Jego twarz momentalnie przybrała dokładnie ten brakujący, jaskrawy, niemal fluorescencyjny odcień jadowitej magenty. Stał przed tą cichą, dymiącą maszyną, z twarzą świecącą wściekłym, neonowym różem i pulsującą na skroni żyłą, ściskając w dłoniach puste, czyste kartki papieru. Każdy ten drobny element wydawał mu się częścią zorganizowanego, kosmicznego spisku wymierzonego bezpośrednio w jego karierę. Chciał krzyczeć. Chciał kopać. Był niewolnikiem własnej irytacji, a jego misternie budowany świat doskonałości rozpadał się właśnie na drobne, magentowe wióry.

Dzisiaj Tomasz jest zupełnie innym człowiekiem. Nadal budzi się rano, nadal pije doskonałą kawę i nadal zależy mu na tym, by jego praca miała najwyższą jakość. Ale zrzucił z siebie ciężar iluzji, że jest w stanie kontrolować każdy podmuch wiatru i każdą decyzję losu. Stał się nowoczesnym wojownikiem stoicyzmu, a jego tarczą ochronną jest jedno proste, uniwersalne hasło.

Kiedy kurier dzwoni z informacją, że jego bardzo ważna paczka z dokumentami została przez pomyłkę wysłana na drugi koniec kraju – Tomasz nie zaciska już pięści. Uśmiecha się lekko, bierze w dłoń swój ulubiony, kubek z szopem praczem od WręczWspaniale i z pełnym spokojem myśli: „Zawsze kurwa coś”. Kiedy w upalny letni weekend psuje się domowa lodówka pełna jedzenia – zamiast rzucać gromy na producenta, idzie do szafy, zakłada swoją ulubioną, szarą koszulkę ze stoickim napisem, po czym spokojnie dzwoni po serwisanta, popijając na szczęście, jeszcze lekko chłodną lemoniadę.

To hasło przestało być dla niego okrzykiem bezsilności czy rozpaczy. Stało się jego największym sprzymierzeńcem. Świadomą akceptacją faktu, że życie to piękny, nieprzewidywalny, a czasem niezwykle złośliwy spektakl. Tomasz zrozumiał, że nie mamy wpływu na to, czy spadnie deszcz – ale ma pełen wpływ na to, czy zmoknie ze wściekłością, czy z uśmiechem na twarzy. A najlepsze, co może zrobić w obliczu codziennych kryzysów, to przyjąć je z dystansem, kubkiem aromatycznej kawy w ręku i świadomością, że cokolwiek się wydarzy – i tak ostatecznie damy sobie radę. Bo Zawsze. Kurwa. Coś.